Η νεαρότερη πρωταθλήτρια Ευρώπης πάλεψε ξανά και ξανά. Στεναχωρήθηκε, πικράθηκε, εκνευρίστηκε, αλλά ποτέ δεν σταμάτησε να προσπαθεί. Τα εμπόδια έγιναν μέσο σωτηρίας, παρηγοριάς και δύναμης. Η Ελίνα Τζένγκο μπήκε στην ψυχή του αγωνίσματος γιατί τη μάγεψε, την έκανε να σιωπά και να ξεσπά την κατάλληλη στιγμή. Μια βολή, ένα βλέμμα, ένα χαμόγελο προς τον προπονητής της, μια καλά φυλαγμένη σιγουριά την κάνει να πετά, να δακρύζει και να ονειρεύεται ένα καλύτερο μέλλον γι αυτή, για τους γονείς της. 

Είναι βέβαιο πως ό,τι κάνουμε «μένει πίσω» και περνά στην επόμενη γενιά. Έτσι και η νέα πρωταθλήτρια Ευρώπης στον ακοντισμό, πήρε πολλά εφόδια από την οικογένειά της και μπήκε στον στίβο «οπλισμένη», ώστε στα 20 της χρόνια να σταθεί στο πιο ψηλό σκαλί, να βάλει το χέρι στο εθνόσημο και να δακρύσει ευτυχισμένη. 

Και ποιο είναι το παράδειγμα της; Μα, η προσπάθεια που έχει μία κορυφή και πολλούς λάκκους. Η Ελίνα Τζένγκο εκεί που έπεφτε, σηκωνόταν και έπεφτε ξανά και μετά από λίγο ήταν πάλι όρθια. Δίπλα της ο Γιώργος Μποτσκαρίωβ, ο άνθρωπος, του οποίου το βλέμμα ψάχνει μέσα στις εξέδρες, έπειτα από κάθε προσπάθεια.

«Η προσαρμογή τους στην Ελλάδα δεν ήταν εύκολη. Είχαν εγκαταλείψει τις δουλειές τους, δεν γνώριζαν κανέναν, δεν μιλούσαν τη γλώσσα, κι όταν γεννήθηκε η αδερφή μου, έμεναν σ’ ένα δωμάτιο στο οποίο υπήρχαν μόνο τα απαραίτητα. Ένα στρώμα, ένα τραπέζι, μερικά σερβίτσια… Ποτέ δεν γκρίνιαξαν…» θυμάται η αθλήτρια της Team Future της bwin, που κομπιάζει και χαμογελά για τα όσα πέτυχε. 
 

ELINA

Από τη στιγμή που πήρε το ακόντιο στα χέρια, ο κύκλος της ζωής της έγινε: φιλοδοξία – αγώνας – εξέλιξη – φιλοδοξία – όνειρα. Η Ελίνα έσπρωχνε την Τζένγκο προς τα πάνω και η Τζένγκο την Ελίνα. 
Ήξερε πως δεν είχε το περιθώριο να τα παρατήσει, έστω και αν πλησίασε πολλές φορές στο σημείο μηδέν. «Το 2018, έφτασα κι εγώ στα όρια μου! Δυο χρόνια πριν είχα κάνει πανελλήνιο ρεκόρ, όμως, στη συνέχεια έμεινα “κολλημένη” στην ίδια κατάσταση. Δεν μπορούσα να αγωνιστώ σε καμία διοργάνωση εκτός Ελλάδας γιατί δεν είχα την υπηκοότητα. Κάθε μέρα έκλαιγα και στεναχωριόμουν. 
Ξεσπούσα στους γονείς μου και εκείνοι με άκουγαν υπομονετικά. Ήταν δύσκολο γι’ αυτούς να το αντιμετωπίσουν. Σήμερα που το σκέφτομαι,…