Home Διαβάστε... ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ; Του Δημήτρη Μακρέα

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ; Του Δημήτρη Μακρέα

“Υγεία είναι «η κατάσταση της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι μόνο η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας”.
Ορισμός της υγείας από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας 1946.

Αν κάτι είναι παραπάνω και από προφανές, είναι ότι οι ανατροπές που έφερε στη ζωή των ανθρώπων η κρίση και η διαχείρισή της από τη μεριά της οικονομικής και πολιτικής ελίτ, κάθε άλλο παρά συμβάλλουν στην προάσπιση της υγείας των ανθρώπων. Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να περιγραφεί, για μια ακόμα φορά, η ζοφερή κοινωνική πραγματικότητα. Η “κοινωνική αναπηρία” (κατ΄ αντιστοιχία με τη σωματική αναπηρία) είναι ένα γεγονός που με ιδιαίτερα βίαιο τρόπο εισέβαλε στις ζωές των ανθρώπων. Το φαινόμενο αυτό, αν πριν από δύο μόλις χρόνια αφορούσε μικρά και συχνά περιθωριοποιημένα κοινωνικά στρώματα, σήμερα αγγίζει το σύνολο της ελληνικής-και όχι μόνο- κοινωνίας. Δυστυχώς, η κατάσταση αναμένεται να γίνει ακόμα χειρότερη, με την πιθανότητα μιας ακόμα μεγαλύτερης -πρωτόγνωρης κοινωνικής καταστροφής, να είναι  τρομακτικά μεγάλη. Το Υπουργείο Υγείας και ο επικεφαλής του ως πρωταγωνιστές της ασκούμενης πολιτικής μάλλον θα πρέπει να μετονομαστεί σε “Υπουργείο Αρρώστιας”, όσον αφορά το σκέλος της κοινωνικής ευεξίας...
Αλλά και όσον αφορά το σκέλος της “ψυχικής ευεξίας”, η αλλαγή του τίτλου μοιάζει απόλυτα επιβεβλημένη. Και μάλιστα με τριπλό τρόπο. Πρώτον με τη δραματική υποβάθμιση, υποστελέχωση και κατάργηση δομών που παρέχουν υπηρεσίες ψυχικής υγείας, στο όνομα της δημοσιονομικής προσαρμογής. Δεύτερον με την αύξηση της εμφάνισης ψυχικών νοσημάτων και υποτροπών τους ως συνέπεια και της “κοινωνικής αναπηρίας”. Τρίτον με τη δημιουργία ενός κλίματος μόνιμου εκφοβισμού και βιασμού της βούλησης των ανθρώπων μέσω της διαρκούς  επίκλησης της χρεοκοπίας. Με την άμετρη χρήση της κρατικής βίας και καταστολής και την παγίωση λογικών “εκτάκτου ανάγκης”, που ψαλιδίζουν κάθε έννοια κοινωνικού δικαιώματος και κεκτημένου. Ακόμα περισσότερη “αρρώστια” και από την ίδια τη φτώχεια, την ανεργία και τη δυσκολία επιβίωσης φαίνεται να παράγει η ακύρωση κάθε δημιουργικής δυνατότητας, κάθε αίσθηση προοπτικής, ειδικά των νέων ανθρώπων.

Στο Υπουργείο  Υγείας απέμεινε μόνο η πιθανή προάσπιση του σωματικού σκέλους της υγείας, για να δικαιολογήσει τον τίτλο του. Και αυτό, μόνο αν αποδεχθούμε ότι η διάσπαση της  βιο-ψυχο-κοινωνικής ενότητας του ανθρώπου είναι συμβατή με τις σύγχρονες αντιλήψεις για την υγεία, τη δομή των συστημάτων υγείας και τις απαιτήσεις της κοινωνίας. Η αλήθεια είναι ότι η διάσπαση αυτή δεν είναι σημερινό φαινόμενο και ότι υπάρχει μια γενίκευση της ταύτισης της υγείας με της υπηρεσίες υγείας και την ιατρική επιστήμη. Επίσης μια ταύτιση του “κοινωνικού δικαιώματος στην υγεία” με το δικαίωμα πρόσβασης στις υπηρεσίες υγείας.
Αυτό ακριβώς το -στρεβλό στην εξέλιξή του- δικαίωμα στην υγεία αποτέλεσε στην μεταπολεμική Ευρώπη, μαζί με το δικαίωμα στην κοινωνική ασφάλιση και τη δημόσια παιδεία, τους πυλώνες του λεγόμενου “κοινωνικού κράτους”. Για το σύνολο των ανθρώπων που διαβιούσαν στα όρια ενός κράτους (και του ελληνικού) υπήρχε ένα αρκετά διευρυμένο δικαίωμα πρόσβασης στης υπηρεσίες του δημόσιου συστήματος υγείας, και μάλιστα μέχρι πρόσφατα, ανεξαρτήτως ασφαλιστικής κατάστασης. Στην πράξη η πρόσβαση αυτή δεν ήταν ισότιμη για όλους. Το κράτος λειτουργούσε ως εγγυητής της υγείας των πολιτών και χρηματοδοτούσε τα ελλείμματα του συστήματος υγείας, ακριβώς γιατί εξαιρούσε τον τομέα της υγείας από τους νόμους της αγοράς. Βεβαίως η γιγάντωση αυτών των ελλειμμάτων αποτελεί από μόνη της ένα από τα πιο κραυγαλέα παραδείγματα παρασιτισμού του ιδιωτικού τομέα και σπατάλης πλούτου, ανθρώπων, κράτους και ταμείων. Και πάλι όμως, ο δημόσιος τομέας υγείας για να επιτελεί τον κοινωνικό του ρόλο θα έπρεπε να είναι ως ένα βαθμό ελλειμματικός.
Ας δώσουμε ένα παράδειγμα για να γίνουν κατανοητά τα παραπάνω. Αν ένας ανασφάλιστος   εργαζόμενος σε ντιλίβερυ έχει ένα ατύχημα με σοβαρές βλάβες για το οποίο θα  χρειαστεί να υποστηριχτεί μηχανικά η αναπνοή του, με βάση τα κλειστά ενοποιημένα νοσήλια (που πρόσφατα καθιέρωσε το υπουργείο), η νοσηλεία του θα κοστίσει περίπου 12.000 ευρώ. Αυτά τα χρήματα δεν θα τα πληρώσει κανένα ταμείο. Ή θα εισπραχθούν από τον ίδιο τον τραυματία ή -δικαίως- θα δημιουργήσουν έλλειμμα στο νοσοκομείο. Αυτός ο μηχανισμός παραγωγής ελλείμματος, όμως, είναι που κατοχυρώνει και κατοχυρώνεται από το δημόσιο-κοινωνικό χαρακτήρα του συστήματος υγείας.
Θα ήταν επομένως σκόπιμο στη δημόσια συζήτηση, όταν αναφερόμαστε στα ελλείμματα του συστήματος υγείας και την ανάγκη περιορισμού τους, να προσδιορίζουμε πρώτα και κύρια τον τρόπο παραγωγής τους. Η απουσία αυτής της διάκρισης από τη μεριά της εξουσίας δεν είναι καθόλου τυχαία. Ακριβώς γιατί ο κρυφός στόχος του βομβαρδισμού της κοινής γνώμης με ιλιγγιώδη ποσά είναι η απεμπλοκή του κράτους από την -και συνταγματική- υποχρέωσή του να εγγυάται την ισότιμη πρόσβαση όλων των πολιτών στις υπηρεσίες υγείας. Σε πάρα πολύ σύντομο χρονικό διάστημα το δικαίωμα στην στην υγεία από καθολικό (για όλους τους ανθρώπους), κοινωνικό, ανθρώπινο δικαίωμα μετατράπηκε σε “ασφαλιστική” παροχή και μάλιστα διαρκώς συρρικνούμενη...
Το τελευταίο διάστημα παγιώθηκε η απαράδεκτη για ένα δημόσιο σύστημα υγείας συνθήκη, οι ανασφάλιστοι ασθενείς να πληρώνουν για το σύνολο των υπηρεσιών στο ΕΣΥ, ακόμα και αν αυτό αφορά επείγοντα περιστατικά. Στο νεοσύστατο Εθνικό Οργανισμό Παροχών Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΠΥ) δεν υπάρχει καμία μέριμνα για τους ανασφάλιστους οι οποίοι θα καλούνται να πληρώσουν για το σύνολό των αναγκών τους σε ιατρικές υπηρεσίες, εξετάσεις και φάρμακα. Μάλιστα αυτό θα συμβαίνει ακόμα και για ανθρώπους που στον εργασιακό τους βίο έχουν υποστεί μεγάλες κρατήσεις για ασφάλεια, από τη  στιγμή που θα βρεθούν εκτός ασφαλιστικού συστήματος. Αυτά συμβαίνουν σε μια περίοδο που χιλιάδες άνθρωποι χάνουν καθημερινά τη δουλειά και την ασφαλιστική τους κάλυψη. Ίσως πριν από δύο χρόνια κάποιοι να υιοθετούσαν αβίαστα την κυρίαρχη αντίληψη, σύμφωνα με την οποία οι ίδιοι οι άνεργοι ευθύνονταν για την κατάστασή τους. Σήμερα κάθε άνθρωπος που ζει σε αυτή τη χώρα είναι εν δυνάμει άνεργος. Εκτός ίσως από τους εκλεκτότερους των πελατών των κομμάτων εξουσίας...
Αλλά και για τους τυχερούς που θα εξακολουθήσουν να έχουν μια θέση εργασίας με ασφαλιστική κάλυψη (κάτι όχι και τόσο αυτονόητο), η κατάσταση δε φαίνεται και πολύ καλύτερη.  Η κατάρρευση και χρεωκοπία των ταμείων φαίνεται βέβαιη. Όχι απλά γιατί είναι συνυφασμένη η επιβίωσή τους με τη γενικότερη οικονομική κατάσταση, αλλά γιατί  η κατάρρευση των ταμείων αποτελεί στρατηγικό σχεδιασμό της πολιτικής-οικονομικής ελίτ. Η έκθεση των ταμείων στο “κούρεμα”, η μείωση της χρηματοδότησής τους από τον κρατικό προϋπολογισμό, η επέλαση της εισφοροδιαφυγής, η μείωση των εσόδων των ταμείων λόγω της αύξησης της ανεργίας, η επιχειρούμενη μείωση των εργοδοτικών εισφορών, η σκανδαλώδης αγορά ομολόγων, η εκτόξευση των τιμών των νοσηλίων στα νοσοκομεία μέσω των περίφημων Κλειστών Ενοποιημένων Νοσηλίων, η ελαχιστοποίηση των προσλήψεων σε σχέση με τις συνταξιοδοτήσεις και την “εφεδρεία”, είναι κομμάτια του παζλ που οδηγούν με απόλυτη βεβαιότητα στην ολοκληρωτική χρεοκοπία των ταμείων, ανεξάρτητα από την χρεοκοπία ή όχι της χώρας. Την ίδια στιγμή που μας λένε ότι η αύξηση των ορίων ηλικίας (επιμήκυνση του ατομικού και συλλογικού εργασιακού βίου δηλαδή) είναι απολύτως απαραίτητη για την επιβίωση των ταμείων, την ίδια στιγμή δημιουργούν έναν ατελείωτο στρατό νέων συνταξιούχων μέσω της εφεδρείας!
Στην καινούργια πραγματικότητα που θα δημιουργηθεί μετά την κατάρρευση των ταμείων η πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας και τη φαρμακευτική περίθαλψη, δε θα είναι ανάλογη των αναγκών των ανθρώπων, αλλά ανάλογη των χρημάτων που έχουν να διαθέσουν. Είτε μέσω αυξημένων -απόλυτα ανταποδοτικών- εισφορών σε ένα ιδιωτικό στη λογική του ασφαλιστικό σύστημα, είτε πληρώνοντας τις υπηρεσίες άμεσα από την τσέπη τους. Και όλα αυτά σε συνθήκες οικονομικής εξαθλίωσης του μεγαλύτερου μέρους των ανθρώπων που ζουν στη χώρα...
Ήδη από τον πρώτο χρόνο της κρίσης οι δομές του δημόσιου συστήματος υγείας δέχονται αυξημένη πίεση. Οι άνθρωποι που είχαν την οικονομική άνεση να αγοράζουν υπηρεσίες από τον ιδιωτικό τομέα συνεχώς λιγοστεύουν. Θα περίμενε κανείς, εν όψει της νέας κατάστασης που διαμορφώνεται, ένα κράτος που υπερασπίζεται το κοινωνικό δικαίωμα στην υγεία να ενισχύει τις δημόσιες δομές, να απλώνει ένα δίχτυ προστασίας της υγείας της   κοινωνίας. Αντί για αυτό, συγχωνεύσεις-κλείσιμο κλινικών και δομών, υποστελέχωση, ελλείψεις σε βασικά είδη, αναστολή διορισμών, οικονομική εξαθλίωση των  εργαζόμενων. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, οι επιτροπή των “σοφών” σχεδιάζει την εκχώρηση των δομών των νοσοκομείων σε ιδιωτικές ασφαλιστικές και “υψηλού επιπέδου πελάτες”. Η τρόικα απαιτεί νέες περικοπές και γενίκευση των απολύσεων. Αν όσα σχεδιάζουν γίνουν πραγματικότητα, οι κοινοί νοσηλευόμενοι -αν καταφέρουν να μπουν στο νοσοκομείο- θα κείτονται στα ράντζα και την ίδια στιγμή τα “λουξ” κρεβάτια θα παραμένουν άδεια, περιμένοντας την “αριστοκρατία” των ασφαλισμένων και τους εύπορους πελάτες. Μπορεί σε πολλούς να φαντάζει δελεαστικό το κυνήγι της κερδοφορίας από τις δομές του δημόσιου συστήματος υγείας. Αυτό όμως θα σημαίνει τη χρήση πόρων, δομών, και επιστημονικού προσωπικού για τη φροντίδα των εκλεκτών και δραματική υποβάθμιση των υπηρεσιών για το σύνολο της κοινωνίας.
Η αλήθεια είναι ότι το ΕΣΥ κουβαλάει στη ράχη του τρεις δεκαετίες κακοδιαχείρισης, εκτεταμένης διαφθοράς και σπατάλης, ανάπτυξης που εξυπηρετούσε τα συμφέροντα του πελατειακού κράτους και του ιατροβιομηχανικού συμπλέγματος. Μια αναδιοργάνωσή του, από τη σκοπιά της υπεράσπισης των κοινωνικών αναγκών, είναι απολύτως απαραίτητη. Οι αλλαγές όμως, που επιχειρούνται έχουν ως μοναδικό στόχο τη δημοσιονομική σύγκλιση και την απεμπλοκή του κράτους από το μεγαλύτερο μέρος του κόστους των υπηρεσιών υγείας. Άλλωστε οι σημερινοί “άγγελοι της κάθαρσης”, οι διώκτες του “παλιού”, είναι οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων του πελατειακού κράτους. Αν στοιχειωδώς πιστεύουν όσα λένε, θα έπρεπε να είχαν εξαφανιστεί από τη δημόσια ζωή, αναλαμβάνοντας την πολιτική, ηθική αλλά και ποινική ευθύνη των εγκλημάτων τους.
Αν κάτι γίνεται παραπάνω από σαφές , είναι ότι το “κοινωνικό δικαίωμα στην υγεία”, όπως αυτό διαμορφώθηκε στις μεταπολεμικές δυτικές κοινωνίες,  βρίσκεται στο ιστορικό του τέλος. Δεν είναι μόνο τα μεροκάματα των εργαζόμενων που συμπιέζονται σε επίπεδα αντίστοιχα των χωρών του τρίτου κόσμου, αλλά και κάθε έννοια κοινωνικού δικαιώματος. Οι αλλαγές που επιχειρούνται στο χώρο της υγείας δεν είναι απλές τεχνοκρατικές επεμβάσεις. Είναι πολιτικά και ιδεολογικά φορτισμένες. Γεννούν και γεννιούνται από μια νέα κοινωνική πραγματικότητα, που διαμορφώνεται ερήμην της κοινωνίας, όχι μόνο της ελληνικής.
Ποιοι άραγε πήραν αυτές τις αποφάσεις?
Με ποιο δικαίωμα η πολιτική και οικονομική ελίτ ,αποφάσισε το τέλος του δικαιώματος στην υγεία?
Με ποιες διαδικασίες και ποια νομιμοποίηση?
Με βάση ποια λογική η εξυπηρέτηση των τοκογλύφων είναι πιο σημαντική από τις ζωές των ανθρώπων?

“Υγεία είναι «η κατάσταση της πλήρους σωματικής, ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι μόνο η απουσία ασθένειας ή αναπηρίας”.

*Κλείνω το κείμενο με τον ίδιο τρόπο που το ξεκίνησα. Ο ορισμός του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας , είναι επίκαιρος όσο ποτέ άλλοτε. Νοηματοδοτεί μια μάχη που πρέπει να δοθεί ξανά, από τη μεριά της κοινωνίας. Όχι μόνο για την επιβολή συστημάτων υγείας προσανατολισμένων στις ανάγκες της , αλλά και για την ανατροπή όλων των εκμεταλλευτικών σχέσεων που οδηγούν στη κατάσταση της “κοινωνικής αναπηρίας”. Για ριζικό επαναπροσανατολισμό των συστημάτων υγείας, με έμφαση στην αξιοποίηση της ανθρώπινης εργασίας του συνόλου των επαγγελματιών υγείας. Για την κοινωνικοποίηση της Ιατρικής επιστήμης και τον απεγκλωβισμό της από το βρόγχο του ιατροβιομηχανικού συμπλέγματος.


*Η ταύτιση και διαστροφή του δικαιώματος στην υγεία σε  δικαίωμα πρόσβασης στις ιατρικές υπηρεσίες, είναι από μόνη της τεράστια συζήτηση , αλλά και εξαιρετικά κρίσιμη. Η έννοια της υγείας και η προάσπιση της, περιλαμβάνει το σύνολο των παραγόντων που λειτουργούν προς όφελος της. Ποιοτική τροφή,  καθαρό περιβάλλον, σταθερές εργασιακές σχέσεις και αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς, λειτουργικές κοινωνικές σχέσεις, επαρκή ελεύθερο χρόνο, υγιεινό τρόπο ζωής κτλ. Βεβαίως και αξιόπιστο , υψηλής ποιότητας σύστημα παροχής υπηρεσιών υγείας, εύκολα προσβάσιμο σε όλους τους ανθρώπους.

 

Σχόλια  

 
0 #1 Administrator 18-12-2011 00:13
Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας δε γίνεται με βαφτίσια!!!

Αν προσπαθήσουμε με οποιοδήποτε τρόπο να προσεγγίσουμε την έννοια της ΠΦΥ δε μπορεί παρά να ξεκινήσουμε από τον ίδιο τον ορισμό της . Η ΠΦΥ νοηματοδοτείται από τον ίδιο της τον ορισμό ως ΦΡΟΝΤΙΔΑ ΥΓΕΙΑΣ και όχι ως ΙΑΤΡΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ, πολύ περισσότερο ως- χωρίς κανενός είδους επιστημονικό σχεδιασμό- πρόσβαση σε κάποιον (ποιον άραγε?) γιατρό, που βαφτίζεται ως γιατρός ΠΦΥ.
Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας είναι προϊόν των κοινωνικοπολιτι κών ρευμάτων και διεργασιών της δεκαετίας του 1970 κατά την οποία οι ανθρωποκεντρικέ ς αντιλήψεις επανέρχονται στο προσκήνιο ως η εναλλακτική και βασική απάντηση στην κρίση της υπέρμετρης βιομηχανοποίηση ς των κοινωνικών σχηματισμών.
Στην ιατρική το κυρίαρχο επιστημολογικά μηχανιστικό παράδειγμα προσέγγισης της υγείας εισέρχεται σε μία μακρά περίοδο κρίσης η οποία σήμερα χαρακτηρίζεται, διεθνώς, από την συνύπαρξη της έκρηξης των δαπανών με την συνεχώς αυξανόμενη αναλογία των αναπάντητων αναγκών υγείας του πληθυσμού. Και αυτό συμβαίνει παρά τη συνεχή ανακάλυψη νέων φαρμάκων και την εφαρμογή επαναστατικών τεχνολογιών που αφορούν στη διάγνωση και θεραπεία ασθενειών. Μάλιστα η ιατρογεννής νοσηρότητα αποτελεί σήμερα την τρίτη αιτία θανάτου στις ανεπτυγμένες χώρες!!!
Δεν είναι υπερβολή να υποστηρίξουμε ότι αν πραγματικά θέλουμε να παρέχουμε φροντίδα υγείας σε έναν πληθυσμό, θα πρέπει να τον προστατέψουμε- ως ένα βαθμό- από την ίδια την ιατρική περίθαλψη!
Οι λόγοι αυτής της διάστασης ανάμεσα στην φροντίδα υγείας και την ιατρική περίθαλψη είναι πολλοί. Ο κυριότερος όμως, είναι ότι το σύνολο της «επίσημης ιατρικής», του προσανατολισμού της έρευνας και της ανάπτυξης της τεχνολογίας εστιάζεται στην αύξηση της κερδοφορίας του ιατροβιομηχανικ ού συμπλέγματος και όχι στις ανάγκες των ανθρώπων. Οι γιατροί στη συντριπτική τους πλειοψηφεία έχουν μετατραπεί σε απλοί διαμεσολαβητές ανάμεσα στον εξ’ ορισμού ασθενή άνθρωπο και το δίπολο φάρμακο- βιοϊατρική τεχνολογία. Ο άνθρωπος, από σύνθετη βιοψυχοκοινωνικ ή οντότητα , κατακερματίζετα ι και μετατρέπεται σε υποψήφιο καταναλωτή υπηρεσιών υγείας – φαρμάκων- βιοϊατρικής τεχνολογίας.
Η διάσταση αυτή είναι θεμελιώδης , γιατί μιλώντας για τον άνθρωπο και την κοινωνία κατ’ επέκταση , μιλάμε για τις ανάγκες και τα δικαιώματα του. Τις ανάγκες σε υψηλής ποιότητας τροφή, σε καθαρό περιβάλλον, σε σταθερή και αξιοπρεπή εργασία , σε λειτουργικές κοινωνικές σχέσεις κτλ. Βεβαίως και την ισότιμη πρόσβασή του σε υψηλής ποιότητας - εστιασμένες στις ανάγκες του- υπηρεσίες υγείας.
Μιλώντας για τον καταναλωτή υπηρεσιών υγείας μιλάμε για τη λογιστική των αναγκών του, αυστηρά σε υπηρεσίας υγείας. Μιλάμε για προϋπολογισμούς , κονδύλια , ανταποδοτικές εισφορές, περιορισμένη και ανισότιμη πρόσβαση στην «αγορά υγείας»κτλ.
Η σχιζοειδής αυτή διάσταση αναπαράγεται τόσο στο επιστημονικό πεδίο με τον τρόπο που αναφέρθηκε παραπάνω, αλλά και στο κοινωνικό πεδίο με τους ανθρώπους να έχουν πλήρως ενσωματώσει το ρόλο τους ως καταναλωτές στην «αγορά υγείας» και να αντιλαμβάνονται το δικαίωμα τους στη φροντίδα υγείας ως δικαίωμα πρόσβασης στην «αγορά υγείας» και μόνο. Με αυτό τον τρόπο το ιατροβιομηχανικ ό σύμπλεγμα εξασφαλίζει την αέναη κερδοφορία του: Κηδεμονεύοντας και εξαγοράζοντας την ιατρική επιστήμη και δημιουργώντας ένα ακούσιο κοινωνικό ρεύμα υπεράσπισης της «αγοράς» , διαστρέφοντας τις ανάγκες της κοινωνίας, προς όφελός του.
Κατ’ αυτόν τον τρόπο κανένα σύστημα υγείας δε μπορεί να είναι «φτηνό», ούτε και αποτελεσματικό -όσον αφορά την απάντηση των αναγκών σε φροντίδα υγείας της κοινωνίας - παρά μόνο αν αμφισβητεί από τα θεμέλια του το ίδιο το σύστημα κοινωνικής και επιστημονικής αναπαραγωγής του ιατροβιομηχανικ ού συμπλέγματος. Κατά τεκμήριο ένα τέτοιο σύστημα δε μπορεί παρά να είναι δημόσιο, προσανατολισμέν ο στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίες. Δεν είναι τυχαίο ότι χώρες όπως η Ελλάδα και η ΗΠΑ με τις χαμηλότερες δημόσιες δαπάνες για την υγεία , έχουν συνολικά τα πιο ακριβά συστήματα υγείας . Στην περίπτωση μάλιστα της Ελλάδας οι δημόσιες δαπάνες χρηματοδότησαν -και θα εξακολουθήσουν να χρηματοδοτούν –σε τραγικά μεγάλο βαθμό τις ιδιωτικές επιχειρήσεις υγείας. Η απάντηση στην αύξηση των συνολικών δαπανών για την υγεία βρίσκεται στην αύξηση και όχι στη μείωση των δημόσιων δαπανών για την υγεία. Βεβαίως και στον εντελώς διαφορετικό προσανατολισμό τους. Στη δημιουργία μιας μεγάλης ζώνης υπηρεσιών φροντίδας υγείας που επενδύει στην ανθρώπινη εργασία, και όχι στην αλόγιστη κατανάλωση των προϊόντων του ιατροβιομηχανικ ού συμπλέγματος.

Όπως ήδη αναφέρθηκε , η συζήτηση για την ανάπτυξη της Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας ήταν –γιατί δυστυχώς σήμερα δεν είναι- προϊόν αυτής της ρήξης με το κυρίαρχο επιστημολογικά μηχανιστικό παράδειγμα προσέγγισης της υγείας και τα προτάγματα του ιατροβιομηχανικ ού συμπλέγματος.
Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας ορίζεται ως ένα σύνολο δραστηριοτήτων και υπηρεσιών που αφορούν στην προαγωγή υγείας, την πρόληψη της αρρώστιας, την περίθαλψη, παρακολούθηση καθώς και την αποκατάσταση και επανένταξη των αρρώστων ενός σαφώς οριζόμενου πληθυσμού. Στόχος είναι η κάλυψη των πραγματικών αναγκών φροντίδας υγείας και κοινωνικής πρόνοιας ολόκληρου του πληθυσμού ευθύνης της με τη διασφάλιση της συνέχειας στη φροντίδα ατόμων και οικογενειών. Θεμελιώδης αρχή της είναι η προσέγγιση της υγείας ως κοινωνικού δικαιώματος, αρχή η οποία καθορίζει ως βασική υποχρέωση την ενιαία κάλυψη όλων των πολιτών ασχέτως των κοινωνικών, οικονομικών, θρησκευτικών ή φυλετικών χαρακτηριστικών τους.
Η παραπάνω περιεκτική περιγραφή καταδεικνύει με εμφατικό τρόπο ότι η περίθαλψη (και μάλιστα όχι μόνο η ιατρική περίθαλψη) αποτελεί ένα σημαντικό αλλά μικρό μόνο τμήμα της φροντίδας υγείας. Η άμεση πρόσβαση σε κάποιον γιατρό- υπό την προϋπόθεση ότι αποτελεί γιατρό ειδικευμένο στην ΠΦΥ- είναι απαραίτητος όρος για κάθε σύστημα ΠΦΥ, σε καμία όμως περίπτωση δεν είναι ο μοναδικός όρος συγκρότησης της ΠΦΥ . Πόσο μάλλον όταν η πρόσβαση των «καταναλωτών υπηρεσιών υγείας» , αφορά γιατρούς που δεν έχουν καμία εκπαίδευση στην ΠΦΥ, όπως συμβαίνει με το σύνολο σχεδόν των γιατρών που έχουν σύμβαση με τον ΟΠΑΔ(Δημόσιο) και ΟΑΕΕ (ΤΕΒΕ).
Πόσο μάλλον όταν η πρόσβαση αφορά μόνο «καταναλωτές υπηρεσιών υγείας» που έχουν ασφαλιστικά δικαιώματα τη στιγμή που τουλάχιστον το 20% των ανθρώπων που διαβιούν στην Ελλάδα είναι ανασφάλιστοι! Πόσο μάλλον όταν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα τα ασφαλιστικά ταμεία θα καταρρεύσουν με τις ευλογίες της τρόικας, δίνοντας τη θέση τους σε απόλυτα ανταποδοτικά πακέτα ασφάλισης-παροχής υπηρεσιών.
Το ελληνικό κράτος από εγγυητή της δημόσιας υγείας θα μετατραπεί σε απλό ρυθμιστή της «αγοράς» προς όφελος των μεγάλων επιχειρηματιών υγείας και των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιριών. Αυτός είναι και πραγματικός λόγος της επιχείρησης συμπίεσης του κόστους της ανθρώπινης -ιατρικής εργασίας. Η σχεδιαζόμενη ανάπτυξη του περίφημου δικτύου ΠΦΥ, ακόμα και αν μειώνει το τεράστιο πρόβλημα πρόσβασης στις υπηρεσίες ιατρικής περίθαλψης – ειδικά των ασφαλισμένων του ΙΚΑ- δεν έχει καμιά σχέση με ΠΦΥ. Ακριβώς γιατί ο σχεδιασμός του γίνεται ,όχι για την κάλυψη των τεράστιων κοινωνικών αναγκών σε υπηρεσίες φροντίδας υγείας, αλλά για τη μετακύλιση του κόστους των υπηρεσιών ιατρικής περίθαλψης , στους πολίτες.
Η διαφοροποίηση στους όρους φροντίδα υγείας- ιατρική περίθαλψη ,δεν είναι τυχαία σύμφωνα και με όσα έχουν γραφεί παραπάνω.
Παράθεση
 

Προσθήκη νέου σχολίου


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση